شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 18287

پیر میخانه چه خوش گفت به دردیکش خویش/ که مگو حال دل سوخته با خامی چند

در کارخانه‌ای که ره عقل و فضل نیست/ فهم ضعیف رای فضولی چرا کند

آنجا که معجزه است ره عقل و فهم نیست/ از عقل فهم شعبده حقهباز کن

کس چون غم زلیخا یوسف ندیده داند؟/ دست بریده حالش دست بریده داند

گر اوّل آتش عشق آسان نمود ما را / با یک شرر برآورد از سینه دود ما را

در طریق عشق سستی سنگ راه سالک است / ساحل این بحر خونین دل به دریا کردن است

طریق عشق جانان چیست در دریای خون رفتن / مدان آسان که دشوارست ره بی‌رهنمون رفتن

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود / ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد

هیچ دانی کز چه باشد عزّت آزادگان / از سر خوان لئیمان دست کوته کردن است

ای بستگان تن به تماشای جان روید / کاخر رسول گفت تماشا مبارک است

شادمانه بزی تن‌آسان باش / به عدو بازدار رنج و تعب

در جنگ جستن چون طوس نوذر / در دیو کشتن چون رستم سام

استفاده از صفت جمع برای موصوف جمع در ترکیب وصفی «واقعات غرایب»

استفاده از «را» مفعولی در عبارت «واقعات غرایب که خاص او را بود.»

گفتن اسرار به خلق از سوی عارف باعث این شده بود که مشایخ از عارف اِبا کنند.

استفاده از واژگان عربی

شعر واقع‌گراست و توصیفات عمدتاً طبیعی، ساده، محسوس و عینی است.

در توصیف پدیده‌ها بیش‌تر از تشبیه حسی بهره گرفته شده است و استفاده از آرایه‌های ادبی، طبیعی و در حد اعتدال است.

استفاده از ویژگی ادبی دو حرف اضافه برای یک متمم در بیت دوم دیده می‌شود.

علاوه بر آرایه تشبیه، آرایه‌های تشخیص، تلمیح و جناس نیز در شعر وجود دارد.