شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 14853

چرا ملامت خواجو کنی که چون فرهاد / به پای دوست درافکند جان شیرین را

دلم چون مار می‌پیچد ز مهرم سر مپیچ / رُخت چون ماه می‌تابد ز خواجو رخ متاب

پیکرم در مهر ماه روی تو / گشته چون تار قصب بر ماهتاب

من چو لب لاله شده خنده ناک / جامه به صد جای چو گل کرده چاک

تو خورشیدی و می‌خواهی که ناپیدا شوی از من / به مشتی گل کجا بتوان که خورشیدی بیندایی

بر خوان سرگشاده آزادی از خدای / داد از سر بریده به هر رگ صلای غیر

 آلاله کوهسارانم تویی یار / بنفشه جو کنارانم تویی یار

دانش اندر دل چراغ روشن است / وز همه بد بر تن تو جوشن است

هر نسيمي كه به من بوي خراسان آرد          چون دم عيسي در كالب دم جان آرد

لبت تا در لطافت لالة سيراب را ماند          دلم در بي قراري چشمة سيماب را ماند

قدّ همه دلبران عالم          پيش الفِ قدت چو نون باد

صدف‌وار گوهرشناسان راز          دهان جز به لؤلؤ نكردند باز

آستین از چنگ مسکینان گرفتم درکشد        چون تواند رفت و چندین دست دل در دامنش

خجل است سرو بستان بر قامت بلندش          همه صید عقل گردد خم زلف چون کمندش

چون برآمد ماه روی از مطلع پیراهنش                      چشم بد را گفتم الحمدی بدم پیرامنش

آه دریغ و آب چشم ار چه موافق منند                   آتش عشق آن‌چنان نیست که وانشانمش