شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16957

گرفتم از غم دل راه بوستان گیرم / کدام سرو به بالای دوست مانند است

جان من از مایۀ غم‌های تو پرورده شد / خلق، غم گویند و نزد بنده جان پروردن است

فراق یار که پیش تو کاه برگی نیست / بیا و بر دل من بین که کوه الوند است

ز ضعف، طاقت آهم نماند و ترسم خلق / گمان برند که سعدی ز دوست خرسند است

ز اندوه دیر گشتن اندودبام خویش / هر گه که ابر دیدم و باران، دلم تپید

جز من که دستم از همه چیز جهان تهیست / هر کس که بود، برگ زمستان خود خرید

بربست هر پرنده در آشیان خویش / بگریخت هر خزنده و در گوشه‌ای خزید

نور از کجا به روزن بیچارگان فتد؟ / چون گشت آفتاب جهان‌تاب ناپدید