شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16309

برو پاس درویش محتاج دار / که شاه از رعیت بود تاجدار 

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال / پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

چون شبان گله ای، از قبل شاه بزرگ / شه در این گله به فرمان خدا چوپان است 

رعیت پروری خواهیم اگر زین شب عجب نبود / که شاید خواستن از پاسبانان، پاسبانی را

به جام اخضر گردون اگر نکو نگری  /  ز بهر قتل تو دانی که پر ز زهر فناست

کیسه‌گاه زندگی از نقد جمعیّت تهی‌ست /  خاک می‌باید شدن گر آرمیدن آرزوست

بشکاف خاک را و ببین آن‌گه  / بی‌مهری زمانه‌ی رسوا را
 

هرجا که قدم نهی تو بر روی زمین /  آن مردمک چشم نگاری بوده است

ای که بر خسته‌دلان می‌گذری از سر حشمت / هیچ دانی که شب هجر تو چون می‌گذرانند          زشب: رکن نخست (مشبّه)

آن‌چنان بسته زنجیر سر زلف تو گشتم / که همه خلق جهانم ز کمندت نجهانند           زنجیر: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

به‌جز از مردمک دیده اگر تشنه بمیرم / آبم این طایفه بی روی تو برلب نچکانند      دیده: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

صبر تلخ است و طبیبان ز شکر‌خنده شیرین / همچو فرهاد به‌جز شربت زهرم نچشانند     فرهاد: رکن نخست (مشبّه)

بلبل به باغ و راغ همین می‌کند نوا / آمد زمان شادی و بگذشت روز غم

ز غم مباش غمین مشو ز شادی شاد / که شادی و غم گیتی نمی کنند دوام

ثبات نیست جهان را به ناخوشی و خوشی / که او به عهد وفا سخت سست‌بنیاد است

غم و شادی جهان را نبود هیچ ثبات / هر زمان حال وی از شکل دگر خواهد شد