شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 26081

این رهبت (ترس) عیش مرد ببرد و او را از خلق ببرد و در جهان از جهان جدا کند.

اگر به کسر خوانی بدایت کار اوست و اگر به فتح خوانی نهایت کار اوست.

کسی از متعلّقان منش برحَسب واقعه مطّلع گردانید که فلان نیت جزم کرده است که بقیّت عمر معتکف نشیند.

در دل‌های ما جز تخم محبّت خود مکار و بر تن و جان‌های ما جز الطاف و مرحمت خود منگار.

روز آدینه عید مؤمنان است و موسم تائبان و میعاد آشتی‌جویان است و روز حجّ درویشان است.

در نگرید به این بندگان من، سوختگان در راه من، مشتاقان درگاه من از چهار گوشۀ عالم، روی به خانۀ ما نهاده، راه دور و دراز در پیش گرفته، جان شیرین فدا کرده.

چون درین آیات تأمّل کنند و عجائب حکمت بینند، بهار توحید از دل‌های ایشان سر بر زند، درخت معرفت به بار آید، نرگس خلوت روید، یاسمن شوق بر دهد.

سپاس و ستایش مر خدای را که بدایع ابداع در عالم کون و فساد پدید آورد و آدمیان را به فضیلت نطق و مزیت عقل از دیگر حیوانات ممیّز گردانید و از برای هدایت و ارشاد رسولان فرستاد.

این سخا شاخی است از سرو بهشت / وای او کز کف چنین شاخی بهشت

کاو دغا و مفلس است و بدسخن / هیچ با او شرکت و بازی مکن

تا به شب گفتند و در صاحب شتر / بر نزد کاو از طمع پر بود پر

گفت اکنون عیب‌های او بگو / آن چنان که گفت او از عیب تو