شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 25902

شش

چهار

پنج

سه

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم

حدیث دل حدیثی بس شگفت است

تیر بلای او را جز دل هدف نباشد

خوشا چون سروها استادنی سبز

گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست $(-U-U--UU-U-U--)$

ای گلِ خندانِ نوشکفته نگه‌دار$(U--UU-UUU--UU-)$

آفتاب از کوه سر بر می‌زند$(-U---U---U-)$

هر کس به تماشایی رفتست به صحرایی $(---UU-----UU--)$

او می‌رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان / از من مپرس دیگر نشان کز دل نشانم می‌رود

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی / ز بامی که برخاست مشکل نشیند

همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم / همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

تو گفتی آسمان دریاست از سبزی و بر رویش / به پرواز اندر آورده است ناگه بچّگان عنقا

سر بنهم من که مرا سر خوش است / راه تو پیما که سرت ناخوش است

 من که با مویی به قوّت برنیایم ای عجب / با یکی افتاده‌ام کاو بگسلد زنجیر را

 جسم مرا خاک کنی، خاک مرا پاک کنی / باز مرا نقش کنی ماه عذاری صنما

چو از حیرت گذر یابد صفات آن را که دریابد / خمش که بس شکسته شد عبارت ها و عبرت ها