شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 31702

آن یکی خر داشت پالانش نبود/ یافت پالان گرگ خر را در ربود

عشق‌هایی کز پی رنگی بود/ عشق نبود عاقبت ننگی بود

کوزه بودش آب می‌نامد به دست/ آب را چون یافت خود کوزه شکست

می‌سپرم راه هوایت به سر/ این ادب آن نیست که داند ادیب

در بیت آغازین آرایه‌های «واج‌آرایی» و «جناس» به‌کار رفته است.

در بیت پایانی آرایه‌های «تضاد» و «جناس» زینت‌بخش کلام سعدی شده است.

واژه «اخگر» از کاربردهای کهن زبان است و «بمیرد» در معنای امروزی به‌کار نرفته است.

پیام محوری شعر صورت سؤال، «تأکید بر آمدن آسانی پس از دشواری» است.

تو گر بر جهل مطلق در سلوکی / گدای مطلقی ور از ملوکی (توصیه به داشتن بینش و بصیرت)

غم خویشت (خود) چو نیست ای مرد آخر / غم تو پس که خواهد خورد آخر (نکوهش خودخواهی)

همه چیزی که می‌بینی پس و پیش / گذر باید تو را زان چیز و ز خویش (توصیه به عدم دلبستگی)

خدا را گر پرستی تو به اخلاص / بکن جهدی که گردی از ریا خاص (پرهیز از دورویی)

هرکه خواهد که شود رهسپر وادی عشق                  ترک جان، دادن سر، معنی اوّل قدم است

زبان تیشه با فرهاد گفتا در دم رفتن                       که راه کوی شیرین را ز سر باید قدم کردن

به لب رسید همان لحظه جان شیرینم                    که دور از آن لب شیرین نوشخند شدم

دست از سر و جان شو به ره عشق که این راه           اوّل قدمش پای زدن بر سر جان است