شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 13396

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

منم چون شاخ تشنه در بهاران

شبی چون چاه بیژن تنگ و تاریک

نَه این ریسمان می برد با منش

مژده رحمت برساند سروش

آه که آن صدرسرا می‌ندهد بار مرا

جور مکن ماه‌وَشا ز آه دلم کن حذر

نیست بدین آب به دریا گُهَری

همه را ملک مجاز است بزرگیّ و امیری / تو خداوند جهانی که نه مردی و نه میری

همه بینند نه این صنع که من می‌بینم / همه خوانند نه این نقش که من می‌خوانم

همه بر من چه زنی زخم فراق؟ ای مه خوبان / نه منم تنها کاندر خم چوگان تو گویم

سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم / که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم

 باده او همدم من بام فلک منزل من / گر بگشایم پَرِ خود برپرم آنجا چه شود

با گل رویت چه زند لاله و نسرین / با سر کویت چه کنم گلشن و بستان

 رخش جفا بر سر ما می‌رانی / فتنه رها کرده عنان می‌آید

 چوب هم گوید بُدم من شاخ سبز / زین من بشکست و بدرید آن رکاب