شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20961

اینش سزا نبود دلِ حق‌گزارِ من/کز غمگسار خود سخنِ ناسزا شنید

چگونه سر زخجالت آورم بر دوست/که خدمتی بسزا برنیامد از دستم

سرّ غیب آن را سزد آموختن/کاو ز گفتن لب تواند دوختن

از تن و جان خود جدایی کن/دل به‌دست آور و خدایی کن

تو کز شوق شهادت غافلی، سیر گلستان کن / که ما را شاخ گل، شمشیر خون‌آلود می‌باشد

ما چو ناییم و نوا در ما ز توست / ما چو کوهیم و صدا در ما ز توست

به سانِ آسیا در نفع من نفع جهان باشد / به خلقی می‌رسد روزی، مرا گر آب و نان باشد

دیشب نگار مهوش خورشید‌روی من / بگشود بُرقع ( نقاب ) از رخ و غوغا پدید شد

الهی دوستدار از زبان خاموش است و گاه جان در سر دوستی کرد، که غرق‌شده آب نبیند.

ای رحمت تو دستگیر ما و ای کرم تو عذرپذیر ما، ای مجیب هر خواننده و ای قریب هر داننده.

الهی نظر خود بر ما مدام کن و ما را بر داشته خود نام کن و به وقت رفتن بر جان ما سلام کن.

کدام خرد صفت تو را برتابد، کدام شکر با نیکویی تو برابر آید، کدام بنده به عبادت تو رسد؟