شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 15523

شاعری که در قرن دهم به سبک حافظ و سعدی شعر می‌گفت. «بابا فغانی شیرازی»

به ابداع معانی و خیال‌های رنگین مشهور بود «بیدل دهلوی»

معروف‌ترین شاعر سبک هندی «صائب تبریزی»

شعرش حد واسط سبک عراقی و هندی بود «وحشی بافقی»

گوش بر افسانۀ ما چون نخواهد کرد یار/ وحشی این افسانۀ دور و دراز از بهر چیست

محتشم خوی تو می‌داند و از پند عبث/ می‌دهد این همه درد سر بیهوده تو را

عمری است کاین دلبستگی دارد فغانی با بتان/ هرگز گشاد کار خود از حلقۀ دامی ندید

اشک بیهوده مریز این همه از دیده کلیم/ گرد غم را نتوان شست به توفان از من

به سبب آشنایی ایرانیان با اروپا، مراکز تجمعی مثل قهوه‌خانه‌ها هم دایر شد و شاعران در آن‌جا به مشاعره و مناظره و نقد آثار یکدیگر می‌پرداختند.

در این دوره به دلیل رواج بازار مدح و قصیده در دربارهای هند و بها ندادن شاهان صفوی به شعر ستایشی، شاعران راهی دیار هند شدند.

بی‌رونق بودن تجارت و کسب و کار در این دوره باعث پرداختن مردم به امور تفنّنی هم‌چون ادبیات شد.

شاعران این دوره سروده‌های خود را بیشتر با مضامین پند و اندرز، توصیف و بیان امور طبیعی و هم‌چنین تبدیل موضوعات و تمثیلات کهن به مضامین تازه و به زبان جدید همراه کردند.

ب _ ج

ج _ د

الف _ ب

الف _ د

بعد از ظهور شاعران بزرگی چون سعدی، مولانا و حافظ در دوره عراقی به دلیل تسلط طولانی‌مدت مغولان و تیموریان، جایی برای رشد زبان و ادبیات فارسی و ادیبان باقی نماند. 

وحشی بافقی از شاعران قرن دهم است که سبک شعرش حدّ واسط سبک دوره عراقی و دوره هندی است و واقع‌گرایی شاخصه اصلی آن است.

هر چند شاهان صفوی در ترویج و نفوذ فرهنگ زبان عربی در ایران نقش بسزایی داشتند؛ اما کم و بیش به زبان فارسی نیز کتاب نوشته و به نوعی علاقه نشان داده‌اند.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبه ذهنی و تخیلی یافته است و با ادامه پایبندی به سنن ادبی نابود می‌شود.