شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 17890

راهت داده‌اند تا در بستان معرفت حق تعالی تماشا کنی و بیرون آیی. چشم باز کن تا عجایب بینی که مدهوش و متحیّر شوی.

این ارتباط وابسته به نیاز درونی است که به نوجوان کمک می‌کند تا به خودشناسی برسد. دیگران، زبان نقد او هستند.

اگر مردم را با گوهر اصل گوهر هنر نباشد، هیچ کس را به کار نیاید و در هر که این دو گوهر یابی، از دست مگذار.

او سال‌هاست تا دل به ما سپرده است. تو خود را مرنجان ای طرّار، اگر یک دوست خفته است، دوست دیگر بیدار است.

 کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد / ز عیب خودپرستی، هر زمان، بر مرد و زن گیرد

مه کنعان به خواب است، ای صبا، بر برهمن بگذر / که گرگی ناگهان دنبال بوی پیرهن گیرد

 از آن با عشق هرگز التفاتی نیست تقوا را / که عاشق نکته با زاهد به کیش برهمن گیرد

زدم در گوشه‌ای تنها، که ریزم خون خود عرفی / مبادا وقت مردن ناشناسی دست من گیرد

طفیل گدایان اویم اگر                                               به تخت کیی برنشاند مرا

تا می نمی‌خورم غمِ دل می‌خورد مرا                              از دست غم هم اوست که وامی‌خرد مرا

به غیر رندی و می‌خوارگی چه آموزند                              به مکتبی که نزاری بود ادیب مرا

میفکن از نظر عزّتم چنین ای دوست                            که دوستان همه بگذاشتند خوار مرا

چه مهتر چه کهتر چو شد جفت‌جوی             سوی دین و آیین نهاده است روی

ز فرمان و رایش کسی نگذرد                          پی مور بی او زمین نسپرد

که را گم شود راه آموزگار                          سزد گر جفا بیند از روزگار

ز شاهان گیتی ستایش تو راست                    ز خورشید برتر نمایش تو راست

از بهر چه، ای پیر هشیوار هنربین                     بر اسپ هوا کرد دلت بار دگر زین؟

راحت بنمایم سوی دین گر تو نگیری            اندر دل از این پند پدروار پدر کین

این است تو را منزل و زاد، ای سفری مرد         برگیر، هلا، زاد و همه بار سفر زین

دار گذر است اینت، به پرهیز و به طاعت      بشتاب و بپرهیز و رو از دار گذر هین