شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15861

ماجرای دل خون گشته نگویم با کس/ زانکه جز تیغ غمت نیست کسی دمسازم

روزگارا طاق ایوان فلک در هم شکن/ طاق ایوان گو ممان چون کسری عالم نماند

از لب لعل توام کار به کام است امشب/ دولتم بنده و اقبال غلام است امشب

تا بدیدم حلقۀ زلف تو روز من شب است/ تا ببوسیدم سر کوی تو جانم بر لب است 

مجلس تهی ز عیش شد و ما همان خموش / رهزن نماند و راه سخن وا نمی‌شود

زبان خیرخواهی غیر از این حرفی نمی‌گوید / دل از خود شاد دار و در دو عالم شادمانی کن

به غیر از می کسی از عهده‌ی غم برنمی‌‌آید / زمان غصّه بی ایّام مستی سر نمی‌آید

حالی من شد که در هر حال باید شاد زیست / قهقهه کبک دری را در قفس تا دیده‌ام

 دم مرگ چون آتشی هولناک                             ندارد ز برنا و فرتوت (کهنسال) باک

 مرگ نیکان حیات جان باشد                            مرگ بر بدکنش زیان باشد

 به مرگ کوه‌کن کز وی الم‌ها یاد می‌آید                 هنوز از کوه تا دم می‌زنی فریاد می‌آید

جهد کن تا صاحب نامی شوی کز بعد مرگ                کار شخص از نام می‌آید گواهم محضر است

بس کسا عزمی به جایی می کند / از مقامی کان غرض در وی بود

آتش از قهر خدا خود ذرّه ای است / بهر تهدید لئیمان دره ای است

نقض میثاق و شکست توبه ها / موجب لعنت شود در انتها

آن گمان بر وی ضمیر بد کند / کاو غیاث از جهل و حرص خود کند