شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16153

نتوان ز سرم برد هوای دم تیغت / این غنچه گره بسته امید نسیم است 

جز کاهش جان نیست ز هم صحبت سرکش / گریان بود آن موم که با شعله ندیم است 

بر صاف ضمیران بود آشوب حوادث / صد موج کشاکش به سر درّ یتیم است 

بی رنگی گلشن نشود همسفر گل / آیینه ز خود می رود و جلوه مقیم است 

دوستان را دیده‌های عیب‌بین پوشیده است / عیب خود را از زبان دشمنان باید شنید

پرده مردم دریدن پرده عیب خود است / عیب خود می‌پوشد از چشم خلایق عیب‌پوش

به عیب خویش بپرداز تا شوی بی‌عیب / مباش آینه عیب دیگران زنهار

با هزاران چشم می‌جوییم عیب خویش را / چون رسد نوبت به عیب خلق، ستاریم ما

منم گلبرگ گلبوی گل ‌اندام                            گلم چهره گلم گونه گلم نام (مضاف‌الیه)

خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد   آن‌گه رسی به خویش که بی‌خواب و خور شوی (متمم)

رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود          کرد غمخواری شمشاد بلندت، پستم (مفعول)

نگشت آسایشم یک لحظه دمساز          گهی از گربه ترسیدم گه از باز (مضاف‌الیه)