شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17513

بت منا که چو لعل تو نیست سنگ یمن / بریز لعل که بارد سحاب در عدن

ای تو رمه سپرده به چوپان گرگ طبع / این گرگی شبان شما نیز بگذرد

اندر آن در کشتی و بغداد بین / صد هزاران قامت شمشاد بین

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد / بهار عارضش خطّی ز خون ارغوان دارد

مرا بهار و خزان هر دو پیش یکسان است / که او به چهره خزان مرا بهار کند

دوران روزگار به ما بگذرد بسی / گاهی شود بهار دگر گه خزان شود

راحت و رنج حیات گذران است چو موج / نشود شادی و غم پای نفس را زنجیر

تا در زمانه گاه بهار است و گه خزان / در خرّمی گذار بهار و خزان خویش

مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیّاد / شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

گفت‌وگو آیین درویشی نبود / ورنه با تو ماجراها داشتیم

سعی‌نابرده در این راه به جایی نرسی / مزد اگر می ‌طلبی طاعت استاد ببر

ماه خورشیدنمایش ز پس پرده‌ی زلف / آفتابیست که در پیش سحابی دارد