شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 20103

چه گویم من از گردش روزگار/ ز ناپایداری این کج‌مدار

چه گیری سخت دنیا را که دارد/ کمال سستی و بی‌اعتباری

جهان را نیست هرگز استواری/ زمان را نیست جز بی‌اعتباری

به عزت مردن از بی‌اعتباری زیستن خوشتر/ چراغ روز را پروایی از کشتن نمی‌باشد

کنج صبر اختیار لقمان است/ هر که را صبر نیست حکمت نیست (لحن تعلیمی)

سر بخت و تختش درآمد به کوه/ پلنگینه پوشید خود با گروه (لحن حماسی)

تا چه خواهی گرفتن ای مغرور/ روز درماندگی به سیم دغل (لحن روایی)

به شب اینجا چراغی نیست روشن/ به روز اینجا نمانده‌ های و هویی (لحن توصیفی)

پارسازاده‌ای را نعمت بی‌کران، از ترکه عمان به دست افتاد، فسق و فجور آغاز کرد و مُبذّری پیشه گرفت. فی‌الجمله نماند از سایر معاصی که نکرد و منکری که نخورد.

بدان که خدای تعالی در ظاهر کعبه بنا کرده، که او را از سنگ و گل است و در باطن کعبه‌ای ساخته که از جان و دل است.

آن سلطان دنیا و دین، آن سیمرغ قاف یقین، آن گنج عالم عزلت، آن گنجینه اسرار دولت، آن شاه اقلیم اعظم، آن پرورده لطف و کرم … گفت.

مردی صد دینار در آستین داشت. بر دستارچه بسته از آستین بیرون گرفت و بدین طرارّ داد و گفت: ای برادر این امانت است.

آن‌چه دیدی بر قرار خود نماند / و این چه بینی هم نماند برقرار

منجنیق آه مظلومان به صبح / سخت گیرد ظالمان را در حصار

چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزد / سپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد

چو شد نیزه‌ها بر زمین سایه‌دار / شکست اندر آمد سوی مایه‌دار