شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 6360

عشقبازی می‌کنم با نام او

همی آب چشمم به چهر آورد

بگفت آسودگی بر من حرام است

بر آن باره پیلپیکر نشست

دانه چو طفلی است در آغوش خاک / روز و شب این طفل به نشو و نماست

چو در مردم آرام و قوّت ندید / خود آسوده بودن مروّت ندید

یک حکایت سرگذشتم پیش آن جان بازگویی / گرچه از درد فراقم هست بسیاری شکایت

به پایان آمد این دفتر حکایت هم‌چنان باقی / به صد دفتر نشاید گفت حسب‌الحال مشتاقی

عشق دردانه است و من غواص و دریا میکده / سر فرو بردم در این‌جا تا کجا سر برکنم

چنین دور از خویش و بیگانه گشتم / که افتاد با تو مرا آشنایی

ای باد بامدادی خوش می‌روی به شادی / پیوند روح کردی پیغام دوست دادی

گر از ابر بینم همی باد و نم / ندانم که نرگس چرا شد دژم

بگو ای پیک مشتاقان بدان حضرت که مهجوری / سلامی گر نمی‌شاید جوابی هم نمی‌ارزد؟

ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتم / مکن ای شه مکافاتم مکن ای شه مکافاتم

زهی دریای گوهربخش موج‌انگیز پهناور / نه آن را غایت و پایان نه آن را ساحل و معبر

ترسم در این دل‌های شب از سینه آهی سر زند / برقی ز دل بیرون جهد آتش به جاهی در زند

دوش‌که صبح چاک زد صدره چرخ عنبری / خضر درآمد از درم صبح‌وش از منوّری

به رخت چه چشم دارم که نظر دریغ داری / به رهت چه گوش دارم که خبر دریغ داری

ز دلت چه داد خواهم که نه داور منی / ز غمت چه شاد باشم که نه غم خور منی

تو می روی و به نظاره تو چشم جهانی / بگو که آگهی از عاشقان دلشدگانی