شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16700

ای چشمه سار خوبی، یک ره ز عین رحمت              بر خاک من گذر کن تا از زمین بجوشم(مجاز- ایهام تناسب)

 فکر رنگین از بهار خاطر ما لاله‌ای است              مصرع برجسته سروی از کنار جوی ماست (حس‌آمیزی- تشبیه)

کنون که کشتی عمرم فتاده در غرقاب                 کجا به ساحل شادی رسم ز ورطه غم (تلمیح- تضاد)

 چون تیر زند چشمت سیّاره هدف گردد                 چون تیغ کشد مهرت، گردون سپر اندازد (استعاره- کنایه)

دوشم نوید داد عنایت که حافظا / بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد / همانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقینم

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود / کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

اگرچه خرمن عمرم غم تو داد به باد / به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم

یک ره همه نعمت است و راحت / یک ره جز شدّت و عنا (رنج) نیست

 نداند کسی قدر روز خوشی / مگر روزی افتد به سختی کشی

بترس سخت ز سختی چو کار آسان شد / که چرخ زود کند سخت کار آسان را

خدا چون ببندد ز حکمت دری / ز رحمت گشاید در دیگری

رعنا

عیال

بیرنگ

میراب

شعله عشق ز تقلید، بلندی ‌گیرد                                      شور بلبل ز تماشایی گلزار افزود

رواج عالم تقلید سنگ راه شده ‌است                                 وگرنه رشته زُنار و سبحه هم تابند (زُنّار: کمربندی که مسیحیان می‌بستند.)

چه قدر راه به تقلید توان پیمودن                                     رشته کوتاه بود مرغ نو آموخته را

صائب اگر شق کنی پرده تقلید را                                    از دل ناقوس کفر ذکر حق آید به گوش