شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18780

در حال خویشتن چو همی ژرف بنگرم / صفرا همی برآید از انده به سر مرا

گر بر قیاس فضل بگشتی مدار چرخ / جز بر مقرّ ماه نبودی مقر مرا

منگر بدین ضعیف تنم زانکه در سخن / زین چرخ پرستاره فزون است اثر مرا

وز دیدن و شنیدن دانش یله نکرد / چون دشمنان خویش به دل کور و کر مرا

اتّفاقم به سرکوی کسی افتاده است / که در آن کوی چو من کشته بسی افتاده است

مهر جانان چون روان اندر تن من شد روان / از تنم بیرون نیامد مهر او جز با روان

سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم / تا به فتوای خرد، حرص به زندان کردم

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است / ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است

در ره او نبود سنگ و اگر باشد نیز / جز گهر از سر هر سنگ به پایی نرسد

هر شب من بیچاره در وقت سپیده‌دم / بر خاک سر کویت، تا کی گهر اندازم؟

کلکت گهر فشاند و این بس شگفت نیست / کاو را همیشه بحر عمان است در جوار

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل / در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت