شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 17393

باد ها بی کارند / ابرها خشک  و خسیس / هق هقِ گریه خود را خوردند

در چراغ دو چشم او زد تیغ / نامدش کشتن چراغ دریغ 

ما آبروی فقر وقناعت نمی بریم / با پادشه بگوی که روزی مقدر است 

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه / کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود 

سرنشتر عشق بر رگ روح زدند /  یک قطره فرو چکید و نامش دل شد

به چشم عقل در این رهگذار پر آشوب / نگر که کار جهان بی ثبات و بی محل است 

اگر شاعری را تو پیشه گرفتی / یکی نیز بگرفت خنیاگری را

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم / عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن 

خانه دل ما را از کرم عمارت کن / پیش از آن که این خانه رو نهد به ویرانی 

آتش است این بانگ نای و نیست باد / هر که این آتش ندارد، نیست باد

این عشق همچو آتش بر جمله قاهر است / تو بس عجایبی که بر آتش تو قادری 

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت / فتنهانگیز جهان نرگس جادوی تو بود 

در بیت اول، واژه «گل» استعاره از صورت و «سنبل» استعاره از موی معشوق است.

در بیت اول، «بهار عارض» استعاره از عشق است.

بیت سوم دارای آرایه تشخیص است.

در بیت دوم، واژه «دریا» استعاره از «عشق» است.