شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - علوم و فنون ادبی 2 | آزمون شماره 15676

مگر باد سحرگاهی هواداری کند ور نی / نسیم یوسف مصری که آرد پیر کنعان را؟

چمن پیرا اگر چشمش بر آن سرو دوان افتد / دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت، سرو بستان را

همه نیکی‌ات باید آغاز کرد / چو با نیک‌نامان بُوی هم‌نورد

ابر چشمم چو شود سیل‌فشان از لاله / کوه در دوش کشد جامه‌ی بارانی را

چو درد از کیمیای صبر درمان می‌شود صائب / چرا پیش طبیبان کس لب اظهار بگشاید

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس / که به هر حلقۀ موییت گرفتاری هست

کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت / که قرار از دل دیوانه به یکبار برفت

آتش صبر تو سوزد آتش هستیت را / آتش اندر هست زن و اندر تن هستی نژاد

چو طوطی جان شکر خاید به ناگه / شوم سرمست و طوطی را بخایم (شیرین‌سخنی)

و آن‌که از دست خود خلاص نیافت / در ره عشق پای‌بست برفت (گرفتاری)

صبح شد در عرصه گردون مگو خندان سفید / کف به لب آورده است این بُختی کوهان سفید (بیماری)

به ذوق سدره و طوبی تو هم دندان به سوهان زن / امل کام جهانی را به این مسواک می‌مالد (تحمل سختی‌ها)