شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 30160

قرن ششم

قرن پنجم

قرن سوم

قرن چهارم و نیمه اول قرن پنجم

با تأکید بر ضرورت تألیف به زبان فارسی دری و گردآوری تاریخ و روایات گذشته ایرانی

با گردآوری تاریخ و روایات گذشته اسلامی

با تشویق شاعران و نویسندگان به تالیف کتاب هایی به زبان عربی

با لشکرکشی‌‌های متعدد

فارسی باستان در دوره‌ی هخامنشیان رایج بود. فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی به این زبان و به خط میخی نوشته شده است.

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود. آثاری که به این زبان تألیف شده بیشتر آثار دینی زردشتی است.

زبان پارتی در جنوب و جنوب شرق ایران متداول بود. منظومه‌ی «درخت آسوریک» اصلی پارتی دارد.

فارسی دری، نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود. ادبیات فارسی دری تقریباً هم‌زمان با دولت طاهریان پدید آمد.

همزمان با نفوذ اسلام در ایران

در دوره شکوه حکومت ساسانیان

مقارن دولت سامانیان

مقارن دولت طاهریان

کتاب شاهنامۀ ابومنصوری حدود سال 446 قمری، به دست عدّه‌ای از دانشوران خراسان، نوشته شد. موضوع این کتاب، تاریخ گذشتۀ ایران است؛ امروزه فقط چند صفحه‌ای از متن اصلی آن باقی مانده است.

ابوعلی بلعمی به دستور منصور بن نوح سامانی، مأموریت یافت که تاریخ مفصّلی را که محمّدبن جریر طبری آن را تحت عنوان «تاریخ الرُّسل و الملوک» به زبان عربی نوشته بود، به فارسی برگرداند.

اصل کتاب تفسیر طبری را «محمّدبن جریرطبری» به زبان فارسی نوشته است؛ امّا جمعی از دانشمندان آن زمان، این کتاب را به عربی برگرداندند.

بلعمی هم زمان با ترجمۀ کتاب «تاریخ الرُّسل و الملوک»، اطّلاعات دیگری راجع به تاریخ اسلام به دست آورد و بر آن افزود و با حذف مطالبی از اصل تاریخ طبری، آن را به صورت تألیفی مستقل درآورد که به «تاریخ بلعمی» شهرت یافته است.