شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10826

گر کشته شوم در عشق از مرگ نیندیشم / خود مردۀ درد او زنده به حیات اوست

از مرگ و زندگانی ما عشق فارغ است / دریا، دلی به موج و حبابش نبسته است 

مرگ عاشق عمر جاویدان بود معشوق را / مد شمع از دفتر بال و پر پروانه ماند 

ز مرگ عاشقان پروا ندارد حسن بی پروا / که صد طوطی ز موم سبز این آیینه می‌سازد 

همه‌ی خلق بر این شاه و بدین ملک عیال‌اند / چه بی‌قدر جهانی و بی‌اندازه عیالی

به غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح / تا دل مرده مگر زنده کند کین دم از اوست

پادشاهان چون خاک بر در او / برمیده فراعنه از بر او

اگر جز تو داند که عظم تو چیست / بر آن رأی و دانش بباید گریست

روضۀ ارم - منبع بی‌شاعبه - گذاردن غرض

روزۀ ارم - منبع بی‌شاعبه - گزاردن قرض

روضۀ ارم - منبع بی‌شائبه - گذاردن قرض

روضۀ ارم - منبع بی‌شائبه - گزاردن قرض

دام در صید دل ما بی‌گناه افتاده است                                 این گره در کار خود از دانه می‌یابیم ما (تناسب، تشخیص)

ایام را به ماهی یک شب هلال باشد                                  و آن ماه دلستان را هر ابرویی هلالی (تشبیه، ایهام تناسب)

سحر سرشک روانم سر خرابی داشت                                      گرم نه خون جگر می‌گرفت دامن چشم (کنایه، مجاز)

آخر مروّت است کز آن لعل آبدار                                 باشد نصیب سوخته‌جانان جواب خشک؟ (تناقض، حس‌آمیزی)

خوی او بخشش و دریا ز کفش در آتش / شاه بخشنده نیامد به چنین بخشش و خوی

بزرگواری، دریادلی که در بخشش / به پیش جودش دریا کم آید از فرغر (= آبگیر)

ما نوای خویش را در بی‌نوایی یافتیم / فخر بر شاهان عالم در گدایی یافتیم

با فقیری در سخاوت بی‌نظیر عالمم / چون دعا با دست خالی دست‌گیر عالمم