شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 21583

کمان به زه را به بازو فگند/ به بند کمر بر، بزد تیر چند

تهمتن به قلب اندر آمد نخست/ زمین را به خون دلیران بشست

به رستم بر، آن‌گه ببارید تیر/ تهمتن بدو گفت: بر خیره خیر

پای‌هاشان را به بند و دست‌هاشان را به بر/ مغزهاشان را بکوب و خانه‌هاشان را بکاب

پیر میخانه چه خوش گفت به دردیکش خویش/ که مگو حال دل سوخته با خامی چند

در کارخانه‌ای که ره عقل و فضل نیست/ فهم ضعیف رای فضولی چرا کند

آنجا که معجزه است ره عقل و فهم نیست/ از عقل فهم شعبده حقهباز کن

کس چون غم زلیخا یوسف ندیده داند؟/ دست بریده حالش دست بریده داند

صبر ایوب بباید که شبی دست دهد / که رود چشمم از اندیشه کرمان در خواب

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است؟ / ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است

گر دگری را شکیب هست ز دیدار دوست / من نتوانم گرفت بر سر آتش قرار

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت / چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

نرگس مست نوازش‌گر مردم‌دارش / خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد (استفاده از آرایه‌های بیانی)

من این دلق مرقع را بخواهم سوختن روزی / که پیر می‌فروشانش به جامی بر نمی‌گیرد (کاربرد شبکه معنایی)

در پاش فتاده‌ام به زاری / آیا بود آنکه دست گیرد (سادگی زبان شعر)

صالح و طالح متاع خویش نمودند / تا که قبول افتد و که در نظر آید (وجود واژگان غیر فارسی)

واژگان «گل،‌ خار و خاک» شبکه معنایی را تشکیل داده‌اند.

تشبیه، تضاد و جناس در ابیات به کار رفته است.

در مصراع‌ اول، «را» نشانه مفعول است.

 پیام شعر، فراق معشوق است.