شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 1713

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

در دوره صفویه تاریخ‌نویسی به نثر ساده رواج می‌یابد و حاشیه‌نویسی‌هایی هم به نثر ساده به کتب تاریخ قدیمی صورت می‌گیرد.

تنها اثر قابل توجه در عصر بیداری در حوزه تحقیقات تاریخی، «سرگذشت حاجی‌بابای اصفهانی» است.

محمدعلی جمال‌زاده در داستان‌نویسی بیشترین تأکید را بر روی محتوای اثر می‌گذاشت.

می‌توان گفت قصد نویسندگانی مثل خواندمیر و حسن بیگ‌ روملو ساده‌نویسی بوده است؛ هرچند آثارشان امروزه خیلی روان نیست.

خاک لیلای وطن را جان شیرین بر سر افشان / خسروان عشق درس عبرت از مجنون گرفتند

چرخ کاندر ضبط گیتی نیست رایش را نظیر / نسخه قانون تدبیر تو دارد در نظر

امروز امید همه زی مجلس شوراست / سر باید کآسوده نگه دارد تن را

اگر فلاطن و سقراط بوده‌اند بزرگ / بزرگ بوده پرستار خردی ایشان

سه

چهار

دو

پنج