شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 11294

چند کشند اهل دل بار بلای آسمان/خود به کران نمی رسد جور و جفای آسمان 

پوشش من مبین،ببین نفس مجردم که من/می نخرم به نیم جو سبز قبای آسمان

من که گلیم فقز را ساخته ام ردای خود/ گردن من چرا کشند بار ردای آسمان

دل به سرای آسمان هیچ فرو نیایدم/کاشکی آمدی فرو کهنه سرای آسمان

درویش را که ملک قناعت مسلم است / درویش نام دارد و سلطان عالم است

ما آبروی فقر و قناعت نمیبریم / با پادشاه بگوی که روزی مقدر است

درويش را نباشد برگ سرای سلطان / ماییم و کهنه دلقی کاتش در آن توان زد 

جان چیست؟ عمر من که نیارم از آن گذشت / نتوان گذشت از تو ، ز جان میتوان گذشت

 قـسـمـت مـا از کـریـمـان جــهـان آوازه ای اســت  /  رزق مــا زیـن کــاروان بــانـگ درایـی بــیـش نـیـست
 

در خور احسان به سایل ظرف می بخشد کریم  /  سـهل بـاشـد گـر سـبـوی ما درین دریا شـکـسـت
 

می فشانم هر چـه می گیرم چـو ابـر نوبـهار /   با من احسان ، باتمام خلق احسان کردن است
 

فـعـل نـیکـو زشـت مـی گـردد ز نـافـهـمـیدگـی  /  بـخل در جای خود از احسان بـیجا بـهترست
 

 جبرئیل چون ذکر سوگند شنید ، به حضرت بازگشت.

اگر معشوق خواهد که از او بگریزد ، او به هزار دست در دامنش آویزد.

و بنده به حفظ حواسّ ظاهر مکلّف است و از فعل هر یک ، مسئول.

اگر به طوق و رغبت نیاید ، به اکراه و اجبار برگیر و بیار.