شرکت در آزمون آنلاین فارسی هشتم - درس هشتم : آزادگی

كدام ابيات، مفهوم مشتركي را مي‌رسانند؟ الف) حدّ من نيست ثنايت گفتن گوهر شكر عطايت سُفتن ب) نه خلاف كردم كه حديث جز تو گفتم همه بر سر زبانند و تو در ميان جاني ج) فضل خداي را كه تواند شمار كرد؟ يا كيست آن كه شكر يكي از هزار كرد؟ د) با تقاضاي عقل و نَفس و حواس كي توان بود كردگار شناس؟

الف- د

ج- د

الف- ج

ب- د

توضیحات مربوط به کدام گزینه درست است؟

در قالب شعری مثنوی در هر بیت، هر دو مصراع، هم قافیه هستند. مثنوی معمولاً کوتاه و مختصر است و بیشتر برای بیان داستان‌ها به کار گرفته می‌شود.

در املای کلماتی مانند «جزءِ اوّل» و «شیءِ نورانی»، نشانه‌ی « ـِ »، کسره نیست؛ به این نشانه، «نقش نمای اضافه» می‌گویند.

بین کلمات سمن و چمن جناس دیده نمی‌شود.

کلمات «خلوص»، «خالص»، «تلخیص» و «خلاصه» هم‌خانواده هستند.

در کدام گزینه غلط املایی وجود دارد؟

آمد آن شکرگزاریش به گوش

داد با این همه افتاده‌گی‌ام

عزّت از خواری نشناخته‌ای

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقی است

در کدام بیت واژه‌ای وجود ندارد که تفاوت معنایی در گذشته و امروز داشته باشد؟

داد با این همه افتادگی‌ام / عز آزادی و آزادگی‌ام

در دولت به رخم بگشادی / تاج عزت به سرم بنهادی

کای فرازنده این چرخ بلند / وی نوازنده دل‌های نژند

پیر گفتا چه عزت زین بِه / که نی‌ام بر درِ تو بالین نِه

کدام بیت هم‌مفهوم داستان پیر خارکش از جامی است؟

«خارکش پیری با دلقِ درشت، لنگ لنگان قدمی برمی‌داشت و هر قدم دانهٔ شکری می‌کاشت که نوجوانی به جوانی مغرور گفت کای پیر خرفت گشته، خموش، عمر در خارکشی باخته‌ای، دولتت چیست؟ عزیزیت کدام؟ پیر گفتا که چه عزّت زین به، که نی‌ام بر درِ تو بالین نه! داد با این همه افتادگی‌ام، عزّ آزادی و آزادگی‌ام ...»

درخت کرم هر کجا بیخ کرد / گذشت از فلک شاخ و بالای او

شکر خدای کن که موفق شدی به خیر / ز انعام و فضل او نه معطّل گذاشت

تا بوی زنده شکر او می‌گوی / به در آفریده هیچ مپوی

رازق و سازگار خالق بس / کس او چون شدی مترس از کس

ای که گر هر سر موییت زبانی دارد / شکر یک نعمت از انعام خدایی نکنی

حقّ چندین کرم و رحمت و رأفت شرط است / که به‌جای آوری و سست‌وفایی نکنی

شکر و منت خدای را کاکنون / گشت حال زمانه دیگرگون

شکر حق را که ابرهابارید / بَدلِ آب درّ مروارید