شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 23758

هر چه در دل فرود آید در دیده نکو نماید.

قدمی در راه خدا ننهند و درمی بی منّ و اذی ندهند

پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندرد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد

چه جای ملامت است که در دیدۀ من شایسته کرامت است

مهمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان / کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل / وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من / گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود

ای ساربان آهسته رو کارام جانم می‌رود / وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

تلخ را چه سود اگر آب خوش در جوار است و خار را چه حاصل از آن که بوی گل در کنار است؟

مست باش و مخروش، گرم باش و مجوش، شکسته باش و خاموش.

الهی اگر کاسنی تلخ است، از بوستان است و اگر عبدالله مجرم است، از دوستان است.

الهی این چه داغی‌ست که سوختن مرهم اوست و این چه باغی‌ست که افروختن شبنم اوست.

خورشید از رویش خجل گردون مشبک هم‌چو دل / از تابش او آب و گل افزون ز آتش در ضیا

تیرش عجب‌تر یا کمان چشمش تهی‌تر یا دهان / او بی‌وفاتر یا جهان او محتجب‌تر یا هما

کی برگشایی گوش را کو گوش مر مدهوش را / مخلص نباشد هوش را جز یفعل الله ما یشاء

عشقی که بر انسان بود شمشیر چوبین آن بود / آن عشق با رحمان شود چون آخر آید ابتلا