شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18355

دهان غنچه به لب مُهر دارد از شبنم/ز بس خجل شده در روزگار خندهٔ تو

ز ناله‌ای که کند خامه می‌توان دانست/که کوه درد به دل، صاحب سخن دارد

هیچ دانی ز چه دامان فلک پرگهر است/خواست هر صبح به پای تو نثاری بکند

ماه از اثر مهر رخت یافت نشانی/ زان روی جهانی به جمالش نگران شد

خرقه رهن خانه‌ی خمّار دارد پیر ما / ای همه رندان مرید پیر ساغرگیر ما

سرو را باشد سماع از ناله دلسوز مرغ / مرغ را باشد صداع از ناله‌ی شبگیر ما

داوری پیش که شاید برد اگر بی‌موجبی / خون درویشان بی‌طاقت بریزد میر ما

هم مگر لطف تو گردد عذرخواه بندگان / ورنه معلوم است کز حد می‌رود تقصیر ما 

مجال خواب نمی‌باشدم ز دست خیال / در سرای نشاید بر آشنایان بست

نمی‌توانم بی او نشست یک ساعت / چرا که از سر جان بر نمی‌توانم خاست

پنجه دیو به بازوی ریاضت بشکن / کاین به سرپنجگی ظاهر جسمانی نیست

پندم مده ای دوست که دیوانه سرمست / هرگز به سخن عاقل و هشیار نباشد

هر بهشتی که در جهان خداست / دوزخی کرده‌اند بر گذرش 

بلبل اندر قفس نمی‌ماند / سال‌ها جز به علّت هنرش

رطب از شاهدی و شیرینی / سنگ‌ها می‌زنند بر شجرش

وز لطافت که هست در طاووس / کودکان می‌كَنند بال و پرش

یکی

دو تا

سه تا

چهار تا