شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - فارسی 3 | آزمون شماره 7575

از کرّان به بعد هفت فرسنگ تمام بیابان ریگزار بود. آب از این ده برمی‌داشتیم و صبح، هنگام «چریق آفتاب» کنار قنات حسنی در شهر سیرجان اطراغ می‌کردیم.

وقتی از پاریذ به رفسنجان آمدم، به من سفارش شد که بردن سیصد تومان پول تا تهران همراه یک مهصّل خطرناک است! ناچار باید از یک تجارت‌خانه معتبر به تهران هواله گرفت.

پیرمرد از داخل کاذیه روی میز یک پاکت کهنه را که از جایی برایش رسیده بود، برداشت. نه کاغذ بزرگ بود، نه ماشین تهریر.  

چه استبعادی دارد که عمری باشد و روزی خاطراتی از صفر ماه هم بنویسیم! آدمی به هر جا می‌رود، گمان می‌کند به غایت‌الغصوای مقصود خود رسیده است؛ در سورتی که دنیا بی‌پایان است. 

غم مخور کان یوسف گم‌گشته باز          اینک اینک سوی کنعان می‌رسد

از روز وصل در شب هجر اوفتاده‌ایم        آه! آن زمان کجا شد و باز این چه حال بود

گر نخل وفا بر ندهد، چشم تری هست           تا ریشه در آب است، امید ثمری هست

سبز کردی شاخ زرد و تازه کردی باغ خشک            سخت کردی بند سست و پخته کردی کار خام

دل ضعیفم از آن کرد آه خون‌آلود                           که در میانه خونابه جگر می‌گشت

چنان غریو برآورده بودم از غم عشق                     که بر موافقتم زهره نوحه‌گر می‌گشت

ز آب دیده من فرش خاک، ‌تر می‌شد               ز بانگ ناله من گوش چرخ کر می‌گشت

قیاس کن که دلم را چه تیر عشق رسید         که پیش ناوک هجر تو جان سپر می‌گشت