شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس سوم: واج‌آرایی، واژه‌آرایی | آزمون شماره 30112

در این سرای بی‌کسی، کسی به در نمی‌زند/ به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی‌زند

دردم از یار است و درمان نیز هم/ دل فدای او شد و جان نیز هم

درد ما را نیست درمان الغیاث/ هجر ما را نیست پایان الغیاث

از درد سخن گفتن و از درد شنیدن/ با مردم بی‌درد ندانی که چه دردی است

راهم شراب لعل زد ای میر عاشقان / خون مرا به چاه زنخدان یار بخش

ز تاب آتش سودای عشقش / بسان دیگ دایم می‌زنم جوش

جویبار ملک را آب روان شمشیر توست / تو درخت عدل بنشان بیخ بدخواهان بکن

یک عمر پریشانی دلبسته به مویی است / تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

پس وصال این فراق آن بود / صحّت این تن سقام جان بود

به دام افتاد روباهی سحرگاه / به روبه‌بازی اندیشید در راه

دلم سیر شد زین سرای سپنج / خدایا مرا زود برهان ز رنج

نداری ز من شرم از کردگار / نترسی که پرسند روز شمار؟

 هیچ رویی نیست کز چرخ سیه‌رو زرد نیست/ کار هیچ آزاده‌ای زین آسیا بر گرد نیست

میانش یک سر مو در میان نیست / ولیکن یک سر مویش دهان است

در جهان قصه حسن تو نشد فاش هنوز/ تو دل خلق جهان صید کنی باش هنوز

دوش سیلاب غمم تا به سر زانو بود / امشب ای دوست چه تدبیر که بگذشت ز دوش