شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 15387

خوشا رهنوردی که چون صبح صادق/ نفس راست چون کرد گردد روانه

تو مپندار کز این در به سلامت بروم/ دلم اینجاست بده تا به سلامت بروم

عشق تو بربود ز من مایه مایی و منی/ خود نبود عشق تو را چاره ز بی خویشتنی

مگردان غریب از درت بی نصیب/ مبادا که گردی به درها غریب

یار شدم یار شدم با غم تو یار شدم/ تا که رسیدم برِ تو از همه بیزار شدم

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا/ وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را/ ور قصد آزارم کنی هرگز نیازارم تو را

نظر آوردم و بردم که وجودی به تو ماند/ همه اسمند و تو جسمی، همه جسمند و تو روحی

چو من از خویش برستم ره اندیشه ببستم (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن)

ای شب خوبی و بهی جان بجهد گر بجهی (مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن)

از آن برق رخسار و سیما چه می‌شد (مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن)

گاه مرا پیش کند شاه چو سرلشکر خود (مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن)

سه _ دو

 دو _ سه

 چهار _ یک

یک _‌ چهار