شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 22881

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود.

زبان پارتی، در دوره ساسانیان رایج بود و تا اوایل دوره اسلامی نیز آثاری به این زبان، تألیف می‌شده است.

زبان‌های ایرانی به سه دسته عمده تقسیم می‌شود: فارسی باستان، فارسی میانه و فارسی نو.

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان رایج بود.

رایج‌ترین انواع شعر فارسی در این دوره، حماسی، تعلیمی و غنایی بود.

کسی که در این دوره قصیده تمام و کمال با موضوع حکمی و اندرزی سرود، ناصرخسرو بود. سپس کسایی مروزی شیوه او را ادامه داد.

شاعران این عصر بیشتر به واقعیت بیرونی نظر داشتند و مفاهیم ذهنی آن‌ها از قلمرو تعالیم کلی اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

شعر مدحی با دو شاعر مشهور، رودکی و شهید بلخی، استحکام یافت.

شعر پارسی در این دوره به دست رودکی بنیاد نهاده شد؛ به همین سبب او را «پدر شعر فارسی» نام نهادند.

شعر غنایی با دو شاعر مشهور، رودکی و شهید بلخی، قوت و استحکام یافت.

آوردن موعظه و نصیحت در شعر پارسی از آغاز قرن چهارم معمول بود و در این باب، قطعه‌های کوتاهی سروده شده است، اما کسی که قصیده تمام و کمال در این موضوع سرود «ناصرخسرو» بود و کسایی مروزی شیوه او را ادامه داد.

شعر مدحی یا مدیحه‌سرایی نیز که از آغاز ادب فارسی به پیروی از شعر عربی معمول گشت، با شاعران بزرگ درباری و مدح پادشاهان و رجال دربار جایگاه خود را پیدا کرد.