شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 28036

مکن در جسم و جان منزل، که این دون است و آن والا / قدم زین هر دو بیرون نه نه آنجا باش و نه اینجا

مسلمانان سرای عمر، در گیتی دو در دارد / که خاص و عام و نیک و بد بدین هر دو گذر دارد

عقل محرم تا بود دستور سلطان بدن/ کی به ناواجب رود فرمان جان در ملک تن

 دين و دنيا گفتمي در بازم اندر کار عشق / کار من با او کنون از دين و از دنيا گذشت

ناصرخسرو و سنایی از شاعرانی هستند که در دوره دوم از حیات شعری خود از دربارها کناره گرفتند.

تحولی که سنایی و انوری در غزل ایجاد کردند، باعث شد که در قرن هفتم، شاعران بزرگی در غزل ظهور کنند.

خاقانی و نظامی از شاعرانی هستند که در شمال غرب ایران، سبک شعر فارسی را از آنچه در دیگر نواحی ایران یا پیش از آن رایج بود، متمایز ساختند.

عطار و مولوی از جمله شاعرانی هستند که پیش از دیگر شاعران به تصوّف و عرفان روی آوردند.

هر که از شعاع عقل عزیزی بهره‌مند شد و استماع سخن ناصحان را شعار ساخت اقبال او چون سایه چاه پایدار باشد، نه چون نور ماه در محاق.

از اندیشه ناصواب درگذر و همّت بر اکتساب ثواب مقصور گردان، که راه مخوف است و رفیقان ناموافق و رحلت نزدیک و هنگام حرکت نامعلوم.

ای بیننده نمازها و ای پذیرنده نیازها، عذرهای ما بپذیر که تو غنّی و ما فقیر. عیب‌های ما مگیر که تو قویّ و ما حقیر.

ناخوبی موقع آن سعی در مروت و دیانت بر من پوشیده نَبُد و استیلای حرص و حسد مرا بر آن مُحرض آمد.