شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 6129

 هرچه در عالم به ظاهر حاضر است / تو یقین می دان که فانی آخر است

 اگر شرمت از دیده ی ناظر است / نه ای بی بصر، غیب دان حاضر است؟

 امروز که حاضر است اقبال وصال / گر گول نیم حدیث فردا چه کنم

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست / در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست

وَ هُوَ مَعَكُمْ أَیْنَ مَا كُنْتُمْ

وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ

وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ

وَ ما اَرْسَلْناکَ اِلاّ رَحْمَهً لِلْعالَمِینَ

خداوند را شکر نعمت گزار، که چشم از تو دارند مردم بسی، نه تو چشم داری به دست کسی. 

خدایا دلم خون شد و دیده ریش، چو می‌بینم انعامت از گفت بیش.

گر انعام او برشمارد کسی، بدان تا کند شکر نعمت بسی، ز شکر وی آن نعمت افزون بود.

آن‌چه در علم بیش می‌باید، دانش ذات خویش می‌باید.

تا [دعای] شما را بپذیرم.

تا [دعای] شما را بپذیرد.

تا [دعای] شما به سودتان باشد.

تا [دعای] شما برای دیگران، پذیرفته شود.