شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 26414

موج ارچه زند لاف تبحّر نزند دم: موج / ار / چِ / زَ / نَد / لاف / تَ / بح / حُر / نَ / زَ / ند / دم

وی طرّه شب از دم لطف تو مطرّا: وِی / طر / رِ / یِ / شب / از / دَ / مِ / لط_ / فِ / تُ / مَ / طر/ را

بگویید ای رفیقان ساربان را: بِ / گو / یی / دِی / رَ / فی / قان / سا / ر / بان / را

در دهان شکّر و در دیده گهر بود مرا: در / دَ / هان / شِک / کَ / رُ / در / دی / دِ / گُ / هَر / بو / د / مَ / را

می ده ای ساقی که می به درد عشق‌آمیز را / زنده کن در می‌پرستی سنّت پرویز را

قوم از شراب مست و ز منظور بی‌نصیب / من مست از او چنان‌که نخواهم شراب را

سعدی تو مرغ زیرکی خوبت به دام آورده‌ام / مشکل به دست آرد کسی مانند تو شهباز را

سعدی اگر عاشقی کنیّ و جوانی / عشق محمّد بس است و آل محمد

سر بنهم من که مرا سر خوش است / راه تو پیما که سرت ناخوش است

 من که با مویی به قوّت برنیایم ای عجب / با یکی افتاده‌ام کاو بگسلد زنجیر را

 جسم مرا خاک کنی، خاک مرا پاک کنی / باز مرا نقش کنی ماه عذاری صنما

چو از حیرت گذر یابد صفات آن را که دریابد / خمش که بس شکسته شد عبارت ها و عبرت ها

خوا هَم شَبی نِقاب زِ رویَت بَرافکنم            خورشیدِ کَعبه ماهِ کِلیسا کُنم تُو را

خوا هَم شَبی نِقاب زِ رویَت بَرافکنم            خُرشیدِ کَعبه ماهِ کِلیسا کُنم تُو را

خاهَم شَبی نِقاب زِ رویَت بَرَفکنم             خُرشیدِ کَعبِ ماهِ کِلیسا کُنم تُ را  

خاهَم شَبی نِقاب زِ رویَت بَرَفکنم             خُرشیدِ کَعبه ماهِ کِلیسا کُنم تُ را