شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 26743

بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمریده

جان ما را صفای خود ده و دل ما را هوای خود ده

تصوّری که حرورش دهان بخوشانیدی و سمومش مغز استخوان بجوشانیدی

مصلحت آن است که ختم قرآنی کنی از بهر وی با بذل قربانی

الف، ج، هـ  ـ ب، د، و

و، الف، ج ـ هـ ، ب، د 

ج، الف، د ـ ب، هـ ، و

د، ج، هـ ـ الف، و، ب

هر که بر زیردستان نبخشاید به جور زبردستان گرفتار آید.

مراد از نزول قرآن تحصیل سیرت خوب است نه ترتیل سورت مکتوب.

پادشه باید که تا به حدّی خشم بر دشمنان نراند که دوستان را اعتماد نماند.

نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند.

 طبیبی را دیدند هرگاه به گورستان رسیدی ردا در سر کشیدی. سؤال کردند، گفت: از مردگان گورستان شرم دارم. بر هر که می‌گذرم ضربت من خورده و در هر که می‌نگرم از شربت من مرده.

اگر عاشقی، دل نشانه بلا کن و اگر عارفی جان سیر محنت و قضا کن. اگر بنده‌ای هرچه او کند رضا کن و در همه مهمات اعتماد بر خدا کن.

من در نفس خویش این قدرت و سرعت می‌شناسم که در خدمت مردان یار شاطر باشم نه بار خاطر.

چندان که نشاط ملاعبت کرد و بساط مداعبت گسترد، جوابش نگفتم و سر از زانوی تعبّد برنگرفتم.