شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 4151

هفت شهر عشق را عطار گشت              ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم

تازه کن خاطر ما را به حدیثی صائب        تو که از خامه رگ ابر بهار آمده‌ای

گفت حافظ چو کشید از سر اندیشه نقاب       غزلی را که ملایک در میخانه زدند

چو عضوی به درد آورد روزگار            دگر عضوها را نماند قرار

هر چه جز او هست بقاییش نیست/ اوست مقدس که فناییش نیست

آب بریز آتش بیداد را/ زیرتر از خاک نشان باد را

هستی تو صورت پیوند نی/ تو به کس و کس به تو مانند نی

قبلۀ نُه چرخ به کویت در است/ عنبر شش روزه به مویت در است

زان گل بشکفته سیراب مست/ یاد یار مهربان آید همی

نغمۀ بلبل شیراز نرفته است ز یادم/ دوستان منع کنندم که چرا دل به تو دادم

به کنشت سجده بردم، به صنم رهم ندادند/ به طواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند

آیینه پاک کرده ام از زنگ قیل و قال/ از طوطیان گرانی زنگار می کشم

چو آدمی به یکی مار شد برون ز بهشت/ میان کژدم و ماران تو را امان ز کجا؟

بهر این فرمود رحمان ای پسر!/ کلّ یومٍ هو فی شأن، ای پسر!

بر عارض او هر که نظر کرد بگفت/ «لا حول و لاقوة الّا بالله»

لم یلد، لم یلد او را لایق است/ والد و مولود را او خالق است

الف

ب

ج

د