شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 13076

نوعروسان چمن را که جهان‌آرایند / با گل روی تو بازار لطافت بشکست

خسروانند گدایان لب شیرینت / خسرو آن است که او را چو تو شیرینی هست

دوش گفتم بنشین زانک قیامت برخواست / فتنه برخواست چو آن سرو خرامان بنشست

چشم مخمور تو گر زان که ببیند در خواب / هیچ هشیار دگر عیب نگیرد بر مست

مایع

سلاح

روا

تبسّم

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است / دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند / آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار

که تواند که دهد میوه الوان از چوب / یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار

سعدیا راست‌روان گوی سعادت بردند / راستی کن که به منزل نرسد کج‌رفتار

به پندار نتوان سخن گفت زود / نگفتم تو را تا یقینم نبود

ندیدم چنین نیک‌پندار کس / که پنداشت عیب من این است و بس

هر جان که در ره آمد لاف یقین بسی زد / لیکن نصیب جان زان، پندار یا گمان است

یکی را که پندار در سر بود / مپندار هرگز که حق بشنود