شرکت در آزمون آنلاین فلسفه 1 - درس 11: انسان، موجود اخلاق گرا | آزمون شماره 5875

خیر اخلاقی

وجدان عملی

عمل اخلاقی

وجدان اخلاقی

افلاطون سعادت انسان را در کسب چهار فضیلت می‌داند.

ارسطو سعادت انسان را در رسیدن به اعتدال می‌داند.

افلاطون و ارسطو هر دو به سه قوه شهوت، غضب و عقل در انسان اعتقاد دارند.

افلاطون به معیار مشترک و ثابت و ارسطو به معیار مشترک و قابل تغییر در اخلاق اشاره دارد.

علاقه فطری انسان به فضیلت‌ها و شناسایی فعل اخلاقی از طریق عقل عملی نمی‌تواند به تنهایی عامل کسب فضیلت و ترک رذیلت باشد.

اعتقاد به خدا پشتوانه فعل اخلاقی و عامل تقویت‌کننده آن است اما نمی‌تواند قطعیت و حتمیت انجام آن را تضمین کند.

عقل عملی فضائل را عامل نشاط و لذت و رضایت درونی شناسایی می‌کند اما عمل به آن را آسان نمی‌داند.

اگر اعتقاد به خدا پشتوانه علاقه فطری انسان به فضائل اخلاقی گردد، باعث تقویت فضائل شده و انجام آنها را قطعی می‌کند.

بر طبق قاعده‌ای عمل کنید که بتوانید اراده کنید که قاعده مزبور قانون کلی و عمومی شود.

هر عملی که به خیر اخلاقی است بر اساس حقیقتی در انسان به نام وجدان اخلاقی صورت می‌گیرد.

معیار فعل اخلاقی را باید در درون انسان و در وجدان اخلاقی جستجو کرد.

عمل انسان باید به گونه‌ای باشد که دیگران هم همان کار را در مورد وی انجام دهند.