شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15430

صدف‌وار بنشین دمی لب خموش/ چو گوهر فشانم به من دار گوش

چون فتنه شدم بر رخت ای حور بهشتی / رفتی و مرا در غم خود زار بهشتی

هم عفی‌الله مردم چشمم که با این ضعف دل/ می‌فشاند دم به دم بر چهره زردم گلاب

هنوزت نرگس اندر عین خواب است/ هنوزت سنبل اندر پیچ و تاب است

تا گل روی تو در باغ لطافت بشکفت / پرده صبر من از دامن گل چاک‌تر است

تا خار غم عشق تو در پای دلم شد / بی‌ روی تو گل‌های چمن خار شمارم

چشم او بی‌سرمه همچون چشم نرگس دلفریب / زلف او بی‌شانه هم‌چون زلف سنبل تابدار

تیر دل‌دوز حوادث را به دست روزگار / قامت پر خم، کمان تازه زور دیگر است

هر کجا نقّاش نقش قامت و لعلش کشید / جلوه طوبی نگر، سرچشمه کوثر ببین

به خنده از لب خود پُر شکر کنی دامن / مرا چو چشم در اندازد از گریبان دُر

به چون تو محتشمی بی‌بها سخن ندهم / بده ز لعل شکربار قند و بستان دُر

چون بگویی بفشانی گهر از حقّه لعل / چون بخندی بنمایی ز شکر مروارید

 از جمال روی تو تابنده آفتاب/ وز آفتاب روی تو خورشید در حجاب

با وجود قد رعنای تو گو سرو مروی/ زان که بالای تو صد سرو خرامان ارزد

قد عاشقان خم نگیرد چو سنبل/ گر او سنبل از ارغوان برنگیرد

من چشم شدم همه چو نرگس/ تا نرگس مست تو بدیدم

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی / پیش‌تر زانکه چو گردی ز میان برخیزم

مجنون که به دیوانه‌گری شهره شهر است / در دشت جنون همسفر عاقل ما بود

 ما ز آغاز و ز انجام جهان بی‌خبریم / اول و آخر این کهنه‌کتاب افتاده است

چون بگویی، بفشانی گهر از حقّه لعل / چون بخندی، بنمایی ز شکر مروارید