شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 1121

شهر تبریز، فصل تابستان/ گشته‌ هچون بهار جان‌پرور

نکهت باغ گل و نزهت نارنجستان/ از نسیمم بنوازند مشام ای شیراز

صوفی بیا که خیمه از این خاک بر کنیم/ ما را چو هست خاطر محزون در این هرات

خراسان سربه‌سر آذین ببستند/ پری‌رویان بر آذین‌ها نشستند

جهان بر آب نهاده است و زندگی بر باد/ غلام همّت آنم که دل بر او ننهاد

تو آن زمان ز پی مهر من دریغ آری/ که بی‌ثباتی حسن خودت یقین گردد

اهل دنیا را بود دنیا خدا/ گر تو مردی، شو از این دنیا جدا

ثبات دهر چه جویی ز گلرخان، اهلی/ برو که نوگل این باغ را ثبات کم است

سبک عراقی از اوایل قرن هفتم تا اواخر قرن دهم به مدت ۳۰۰ سال، سبک غالب متون ادب فارسی بود.

دلیل نامگذاری سبک این دوره به عراقی این است که بعد از حملۀ مغول، کانون‌های فرهنگی از خراسان به عراق عجم منتقل شد.

به علت کشته و یا متواری شدن دانشمندان و ادیبان، وضعیت زبان و ادبیات فارسی دچار سستی و نابسامانی گردید.

در حوزه‌های ری، فارس، همدان و اطراف آن ها آثار ارزشمندی پدید آمد و زمینه‌هایی برای تغییر سبک از خراسانی به عراقی ایجاد شد.

کتاب بهارستان را به تقلید از گلستان سعدی نوشت.

در کتاب نفحات الانس خود نیز شیوه تذکرة الاولیای عطار را در بیان حقایق عرفانی و ذکر احوال عارفان به کار برد.

مثنوی‌هایی به پیروی از نظامی سرود که تحفه الاحرار یکی از آن هاست.

وی در تصوف و طریقت مقامی بلند داشته است.

خواجوی کرمانی-ابن یمین -حمدالله مستوفی

سلمان ساوجی -حافظ -سعدی

عطاملک جوینی-نجم دایه- عبید زاکانی

شاه نعمت الله ولی- شمس قیس رازی- جامی