شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 22973

هرکس که نهد پای بر آن خاک سرِ کو / ذکرش همه این است که گم‌گشته دلم کو

 شب‌ها به بزم مدعی ای بی‌مروت جا مکن / آرام جان او مشو، آزار جان ما مکن 

ز صحن این چمن آن سرو‌قامت را تمنّا کن / به زیر سایه‌اش بنشین، قیامت را تماشا کن

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو / از ماه ابروان منت شرم باد رو

از همه باشد به حقیقت گزیر/ از تو نباشد که نداری نظیر

ای خنده تو راهزن کاروان قند/ ما نیش عشق خورده و لعل تو نوشخند

گر چه آتش نیز هم جسمانی است/ نه ز روح است و نه از روحانی است

تو آنچ از تو سزد گفتی و کردی/ غم جان من بیچاره خوردی

چون حال بدم در نظر دوست، نکوست / دشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست

وعدۀ اهل کرم، نقد روان / وعدۀ نااهل شد رنج روان

همین پنج روز است عیش مدام / به ترک اندرش عیش‌های مدام

بسا نقش خردمندان که در بند هوا ماند / در آن صورت که عشق آید خردمندی کجا ماند؟