شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 10720

از سر هستی بگذر از سرمستی چه روی/ دست بدار از سر و زر این همه دستان چه کنی؟

تا به گریبان نرسد دست مرگ/ دست ز دامن نکنیمت رها

راست چو دیوانه شوم بند مرا برگسلی/ باز چو هشیار شوم سلسله در هم شکنی

بی تو به سر نمی‌‌شود با دگری می‌‌نشود/ هر چه کنم عشق بیان بی جگری می‌نشود

من نه آن صورت پرستم کز تمنای تو مستم

بگذرد از هر دو عالم هر که عشق یار دارد

بیش از آنت دوست می‌دارم که ایشان گفته‌اند

روزگار است اینکه گه عزت دهد گه خوار دارد

عاشقان را گرچه در باطن جهانی دیگرست / عشق آن دلدار ما را ذوق و جانی دیگرست

تا که دانش گم کند مر راه را / تا که عاقل بشکند فرهنگ را

من از این‌جا به ملامت نروم / که من این‌جا به امیدی گروم

چه ذوق از ذکر پیدا آید آن را / که پنهان شوق مذکوری ندارد

در اجزای من خوش درآمیخته / به خویشی چو موسی و هارون من

تو گویی گرفتار هجرم مگر / که واصل تویی هجر گیرا تویی

محبّت ستمگر نباشد نباشد / وفا زحمت‌آور نباشد نباشد

در این انجمن مفلسان خامُش‌اند / صراحیّ خالی چه غلغل کند

 تو مپندار کزین در به ملامت بروم / دلم این‌جاست بده تا به سلامت بروم

سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم / که به پایان رَسَدَم عمر و به پایان نرسانم

 سر از بیچارگی گفتم نهم شوریده در عالم / دگر ره پای می‌بندد وفای عهد اصحابم

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند / جوانان سعادتمند پند پیر دانا را