شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس نهم: موازنه و ترصیع | آزمون شماره 25986

بشر ماورای جلالش نیافت/ بصر منتهای جمالش نیافت

ما برون را ننگریم و قال را / ما درون را بنگریم و حال را

زبانش توان ستایش نداشت/ روانش گمان نیایش نداشت

زشت باید دید و انگارید خوب/ زهر باید خورد و انگارید قند

برگ بی‌برگی بود ما را نوال/ مرگ بی‌مرگی بود ما را حلال

ای آن که جهان را همه فخر از حسب توست/ وی آن که شهان را همه فخر از نسب توست

ای روی تو کوکب جهانآرایی/ وی بوی تو اشهب روانآسایی

محبوسم و طالع است منحوسم/ غمخوارم و اختر است خونخوارم

بیمارم و کارزار و تو درمانی/ بیم آرم و کار زار و تو در مانی

چون از او گشتی همه چیز از تو گشت/ چون از او گشتی همه چیز از تو گشت

ما برون را ننگریم و قال را/ ما درون را بنگریم و حال را

هم عقل دویده در رکابت/ هم شرع خزیده در پناهت

این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت؟ / وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید؟ (موازنه)

طبع تو سیر آمد از من جای دیگر دل نهاد / من که را جویم که چون تو طبع هر جاییم نیست (مجاز)

جور تلخ است ولیکن چه کنم گر نبرم/ چون گریز از لب شیرین شکر‌بار تو نیست (جناس)

تنها نه من به دانه خالت مقیّدم  / کاین دانه هر که دید گرفتار دام شد (واژه‌آرایی)

کزیشان بود تخت شاهی به پای / وَزیشان بُوَد نام مردی به جای

اگر تو زخم زنى به كه ديگری مرهم / وگر تو زهر دهى به كه ديگرى ترياك

خواست پریدن چمن از چابکی / خواست چکیدن سمن از نازکی

ای مصور ز تو کمال وفا / وی منور ز تو جمال صفا