شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 9547

شد در ره او جسمم با آن که ز خوبان بود/ این کشتی بی‌لنگر پرورده طوفان‌ها

کشتی ز صبر ساز که داری ز سوز و اشک/ دل چون تنور گشته و طوفان برآمده

در این گرداب بی‌پایان منه بار شکم بر دل/ که کشتی روز طوفان غرقه از باد شکم گردد

کیستم من مشت خار در محیط افتاده‌ای/ دل به دریا کرده‌ای، کشتی به طوفان داده‌ای

در چرخ کن چون عیسی زین جا رخ طلب را / و آنجا درست گردان پیوند ابن و اب را

گویا شود پیاپی با دل مسیح جانت/ چون مریم ار ببندی روزی دو کام و لب را

داری دلی چو کعبه وز جهل و از ضلالت/ در کعبه می گذاری بوجهل و بولهب را

گفتم: مگر به پایان آید شب فراقش / در شهر عاشقان خود پایان نبود شب را

خدای من! خالق کم! مرا از خویش مران.

آتش عشقت را در هیزم وجودم بیفکنی.

دانۀ دوست داشتنت را در گلدانم دلم بکاری.

و سبزینۀ محبتت را در برگ‌های به زردی گراییدۀ وجودم بدوانی.

خدای من! یوسف دل را در چاه آرزوها رها مکن.

خدای من! بی شعلۀ محبت تو، چراغ دلم، افسرده است.

خدای من! در ظلمات گمراهی، یونس دلم را دریاب.

خدای من! با عشق تو، آتش بلاها بر من گلستان است.