شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 23512

چه گویم من از گردش روزگار/ ز ناپایداری این کج‌مدار

چه گیری سخت دنیا را که دارد/ کمال سستی و بی‌اعتباری

جهان را نیست هرگز استواری/ زمان را نیست جز بی‌اعتباری

به عزت مردن از بی‌اعتباری زیستن خوشتر/ چراغ روز را پروایی از کشتن نمی‌باشد

بخت بلندت یار و چشم بختت بیدار که به صحبت پیری افتادی. (حذف فعل به قرینه)

درختی در این وادی زیارت‌گاه است که مردمان به حاجت خواستن آن‌‌جا روند. (کاربرد حرف اضافه (به) در معنی «برای»)

روزی به غرور جوانی سخت رانده بودم و شبانگاه به پای کریوه‌ای (تپه) سست مانده. (کاربرد فعل سوم شخص در معنای اول شخص)

پرسیدمش چگونه‌ای؟ گفت تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم. (آمدن «ب» بر سر فعل ماضی)

ستایش خرد در ابیات، مشهود است.

وجود واژگان کهن و کاربردهای تاریخی

روان بودن و سادگی زبان شعر و به‌کاربردن ضمیر شخصی برای غیر انسان

وجود آرایه تضاد و نبودن آرایه کنایه

هرکه خواهد که شود رهسپر وادی عشق                  ترک جان، دادن سر، معنی اوّل قدم است

زبان تیشه با فرهاد گفتا در دم رفتن                       که راه کوی شیرین را ز سر باید قدم کردن

به لب رسید همان لحظه جان شیرینم                    که دور از آن لب شیرین نوشخند شدم

دست از سر و جان شو به ره عشق که این راه           اوّل قدمش پای زدن بر سر جان است