شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 11004

ببینی تو فردا سنان مرا / همان گرده کرده عنان مرا (دید)
 

بگویم تا بداند دشمن و دوست / که من مستی و مستوری نداند (دانست)
 

به پیش غیر چه پرسی ز حال پنهانم / که رازگوی دل من همین نگاه من است (پرس)
 

گرت در آینه سیمای خویش دل ببرد / چو من شوی و به درمان خویش درمانی (برد)
 

وجود تو از حضرت تنگ بار / کند پیک ادراک را سنگسار

 بدو هیچ پوینده را راه نیست / خردمند از این حکمت آگاه نیست

جواهربخش فکرت‌های باریک / به روز آرنده شب‌های تاریک

چون خرد در ره تو پی گردد / گرد این کار وهم کی گردد

سه – سه

پنج – یک

دو – چهار

چهار – دو

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت                                                   جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت (تشبیه - ایهام تناسب)

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم                                              سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت (کنایه - استعاره)

ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد                                                     چه گوش کرد که با ده زبان خموش آمد (استعاره - تناقض)

بنفشه دوش به گل گفت و خوش‌نشانی داد                                      که تاب من به جهان طرّه فلانی داد (ایهام – تشخیص)