شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 9787

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود / ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد

صبر کن حافظ به سختی روز و شب / عاقبت روزی بیابی کام را

 در این دنیا تک و تنها شدم من / گیاهی در دل صحرا شدم من

 چه عذر بخت خود گویم که آن عیّار شهرآشوب / به تلخی کشت حافظ را و شکّر در دهان دارد

خوشا کسی که چو صائب ز خاکساری‌ها / به دیده خاک زند اعتبار عالم را

بنگر به چشم عبرت و حال جهان ببین / عاقل ز حال‌های چنین گیرد اعتبار

چشم عبرت‌بین چرا در قصر شاهان ننگرد / تا چه سال از حادثات دور گردون شد خراب

زمان ز مرگ بسی چون تو پند داد تو را / برو ز مردن امثال خویش عبرت گیر