شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 14831

در این سبک، لغات ترکی رواج یافت و سبب ضعف زبان فارسی گردید.

زبان سبک هندی زبانی واقع‌گرا و زبان حقیقی مردم دورۀ خود است.

در این سبک، بی‌دقتی در کاربرد جمله‌ها و ترکیب‌ها و ورود واژه‌های عامیانه در شعر کاملاً مشهود است.

شاعران برای مضمون‌یابی و ارائۀ خیال خاص و معنی برجسته و فکری جزئی و تازه با بیانی اعجازانگیز تلاش می‌کنند.

ترویج روحیۀ پهلوانی

مضمون‌‌آفرین و باریک‌اندیشی

تبدیل موضوعات کهن به مضامین تازه

معنی‌گرایی

فراوانی لغات ترکی و مغولی

مطابقت صفت و موصوف به تقلید از عربی

آوردن جملات کوتاه 

آوردن تتابع اضافات در مقام تعارف و تمجید از بزرگان یا به سبب قرینه‌پردازی و موازنه

هر سری کز شور سودا نیست فانوس خیال / سنگباران گر نماید خواب سنگینش سزاست

 چون تو بدین مقام رسیدی دگر مباش / گم گرد در فنا و دگر بیش و کم مپرس

 از پریشان نظری بس که دلم مجروح است / زنگ بر آینه‌ام مرهم زنگار شود

خوش آن صدف که گر از تشنگی کباب شود / دهان خویش به ابر بهار نگشاید