شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 2026

زمین از باد فروردین که از گل بود پر چهره/ به مهر ماه و ماه مهر گشت از میوه پر شکّر

خزان را داد پنداری فلک ملک بهاران را/ که اندر باغ زرین تخت گشت آن زمردین افسر

مخواه تابش از ایشان اگر همه مهرند/ مجوی گوهر از ایشان اگر همه کان‌اند

به لؤلؤ ابر بیاراست روی صحرا را/ مگر نشاط کند شهریار زی صحرا

در عشق ترک کام کن ترک حبوب و دام کن/ مر سنگ را زر نام کن شکر لقب نه بر جفا

عقل گوید پا منه کاندر فنا جز خار نیست/ عشق گوید عقل را کاندر  تو است آن خارها

گرچه درد عشق او خود راحت جان من است/ خون جانم گر بریزد او بود صد خون‌بها

برو ای غصه دمی زحمت خود کوته کن/ باده عشق بیا زود که جانت بزیا

کاربرد «را» به معنای «به» حرف اضافه (قلمرو زبانی)

در عین کار و تلاش باید از یاد خداوند غافل نباشیم (قلمرو فکری)

سرزنش انسان‌های انزواطلب و گوشه‌گیر (قلمرو فکری)

در متن، تشبیه و کنایه وجود دارد. (قلمرو ادبی)

نگارینی که من دارم اگر برقع براندازد/نماید زینت و رونق نگارستان مانی را

ز زلفت زنده می‌دارد صبا انفاس عیسی را/ز رویت می‌کند روشن خیالت چشم موسی را

درمانش مخلصان را دردش شکستگان را/شادیش مصلحان را غم، یادگار ما را

به یک دم زهد سی ساله به یک دم باده بفروشم/اگر در باده اندازد رخت عکس تجلی را

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق/ ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

عشقبازی را تحمل باید، ای دل پای دار/ گر ملالی بود، بود و گر خطایی رفت، رفت

اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند/ عشق است و داو اول بر نقد جان توان زد

گفتم اسرار غمت، هر چه بود گو می‌باش/ صبر از این بیش ندارم، چه کنم تا کی و چند؟